22 mei 2015

De datum dat alles anders werd. Het begin van een nieuw te ontdekken wereld. Hoe dit is ontstaan zal ik in mijn eerste blog vertellen.

Waarom ik hierover wil schrijven?      Omdat ik na 2 jaar nog steeds tegen onbegrip aan loop. Omdat ik merk dat zoveel mensen niet begrijpen wat hersenletsel nu eigenlijk inhoudt.       Omdat ik wil dat mensen snappen dat je door hersenletsel niet ineens dom bent en vooral om mensen te laten weten hoe de wereld er met hersenletsel uitziet.

Maar goed, 22 mei 2015. Ik weet er niets meer van maar heb het wel 1000 keer uitgelegd gekregen van collega's en ik heb geluidsopnames. Zo is voor mij duidelijk geworden wat er die mooie voorjaarsdag is gebeurd. 

Voor mijn werk was er een opdracht die totaal uit de hand is gelopen.  Drie  mannen hebben zich tegen mijn collega's en mij gekeerd. Zij hebben ontzettend veel geweld gebruikt. Ik kreeg 2 klappen op mijn hoofd en ben achterover gevallen.   Collega's hebben me beschermd toen ik op de grond lag. De mannen  probeerden me namelijk nog steeds aan te vallen.

 Ik kom bij en hoor gegil maar snap niet wat er is gebeurd, waar ik ben en waarom het zo donker is. Ik dwing mezelf mijn ogen te openen maar het blijft donker. Ik snap er niks van tot ik besef dat ik gewoon niks kan zien.   Ik voel dat mijn hoofd vochtig is en er iets uit mijn neus stroomt. Ik voel gras en zand maar besef niet dat het gras is en dat ik op de grond lig. Ik snap er echt niks van. Dan voel ik pijn in mijn hoofd. Het lijkt wel of er iets stroomt in mijn hoofd. Het doet zo'n pijn dat ik wil gillen maar er komt geen geluid uit mijn mond.    Shit, er stroomt iets in mijn hoofd. Dit is niet goed. Ik moet opstaan maar ik weet niet hoe dat moet. Ik hoor gegil en dan een mannenstem. Ik moet gaan zitten. Dat lukt maar dan stroomt er nog meer uit mijn neus. Ik proef bloed en word kotsmisselijk. Mijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten. Ik heb mijn mond vol bloed en alles is donker. De pijn is niet te doen en ik denk dat ik weer weg val. Dan word ik ineens opgetild. Mijn hoofd!! Ik voel me niet goed!! Ik zie niks!! Ik roep dit naar de stemmen die ik hoor. Ik zie niks, ik ben misselijk!! Ik snap er niks van. Wat gebeurd er hier allemaal?

Dan ben ik in het ziekenhuis. Ik lig vast met mijn hoofd. Mijn nek en hoofd doen onwijs pijn. Ik kan wel weer zien en zie Roel en papa en mama en collega's. Ik snap er niks van maar ben blij dat Roel er is en papa en mama. Wat is er gebeurd en waarom verteld niemand mij wat er is gebeurd? (Ik blijk continu dezelfde vragen te stellen en er wordt ook steeds antwoord gegeven maar ik vergeet het gelijk weer. Dit hoorde ik later pas)

Ik krijg allerlei onderzoeken en snap er niks van. Waarom moet dit? Wat is er gebeurd? Waarom ligt mijn hoofd vast? Waarom zit er bloed in mijn mond? Mijn hoofd doet zoveel pijn, deze pijn ken ik niet. 

Ik word opgenomen en mijn ouders gaan weg en later Roel ook. Waarom? Ik snap er niets van. Wat is er nou toch gebeurd en waarom verteld niemand mij iets?

De volgende ochtend doet alles pijn en slik ik pillen en snap ik niet wat ik in een ziekenhuisbed doe. Ik krijg koffie en een boterham. Ik krijg alleen mijn kopje niet opgetild. Hij voelt zo zwaar. Wat een onzin zeg. Wat is dit nou weer. Ik blijf dat irritante kopje op proberen te tillen maar het lukt niet. Met links wel. Tegenover mij kijkt een vrouw me een beetje triest aan. Ja, wat nou? Dit gaat me heus wel lukken hoor. Het lukt echt niet en ik raak helemaal over de zeik. Dan maar met links.     Shit, dat doet pijn in mijn mond. Mijn hele mond voelt dik. Ik voel eens in mijn mond en het is dik en stuk. Hoe is dat nou mogelijk?

Mijn overbuurvrouw blijft me maar triest aankijken. Dan is er een verpleegkundige. Ik zeg eerst maar even dat ik niet begrijp wat ik hier doe en dan vertel ik dat ik mijn kopje niet opgetild krijg. Er verschijnt binnen no time een arts. Misschien weet zij wel wat ik hier doe. Ze doet testen en ik snap er niks van. Ik moet nog een nacht blijven. Hoezo?

Waarom verteld niemand me nou wat er is gebeurd?

Zo, het begin is gemaakt.